NIEUW: lekkere en gezonde sportvoeding van Chia Charge

Duinhopper 2021 Irene Kinnegem

Duinhopper 2021 Irene Kinnegem

Duinhopper 220km Hoek van Holland-Den Helder.

Oorspronkelijk een wedstrijd begin januari maar omdat dit niet mag vanwege corona mag je nu zelf weten wanneer je de route gaat lopen.
Limiet is 48 uur. Altijd fijn als ze een week voordat je wilt gaan Duinhoppen een avondklok afkondigen. Het oorspronkelijke plan dus maar omgegooid naar een tweedaagse met verplichte overnachting erbij. Met een beetje rekenen kwam ik op Wijk aan Zee als meest geschikte plek. 130km vanaf Hoek van Holland, fijn na het pontje zodat je niet ‘s morgens meteen weer moet wachten.

Maandagochtend vroeg gestart in Hoek van Holland. Ca 0530 zodat ik ruim de tijd zou hebben om voor 21:00 in m’n hotel te zijn op 130km.
Was ijskoud en enorm glad door aanvriezing van miezerregen. De snelle geasfalteerde fietspaden van de eerste km’s waren niet echt lekker te belopen. Misschien ook maar goed want 220km blijft een pokke eind en te snel starten is niet slim. Gelukkig had ik van tevoren al
gehoord van dat stuk tussen 3/4km dat onder water staat dus hier kon ik natte voeten vermijden. Al vrij snel kwam Bart Wijnands en Lola met me meelopen. Dat was erg fijn want hij kent alle paadjes daar en al kletsend vliegen die km’s voorbij. Het strand bij de zandmotor was niet heel lekker te lopen, beetje bevroren. Na de Puinduinen liep ik weer solo, hier was het wel even zoeken naar de juiste paadjes want al dat zand lijkt op elkaar in het vroege ochtendlicht.

Zo vlak voor zonsopkomst voel je die kou nog scherper, lekker doorlopen dan blijf je warm. De haven van Scheveningen was ook enorm glad, langs een stoeprandje lopen was het beste om niet onderuit te gaan. Eenmaal in mijn eigen speeltuin Meijendell kon ik weer fijn lopen. Alleen ook hier was op sommige plekken het zand vrij hard door bevriezing en dan glijd je er niet zo fijn in door als normaal. Super rustig zo vroeg, zon kwam lekker op en het was genieten tot de max.
Bij Wassenaarseslag op 46km zou mijn verzorgingspostje staan (mijn man Harald) en tot mijn grote verbazing stond hij er niet...dat was even schrikken want ik had hem juist allemaal spullen meegegeven die ik pas na de eerste km’s nodig zou hebben. Snel maar even bellen of er niks gebeurd was maar toen bleek dat de tracker iets achterliep en hij me gewoon gemist had. Dan maar naar Katwijk en daar bevoorraden. Hier kwam Paula Visser me nog even aanmoedigen, gezellig! Het stuk na Katwijk tot aan de Amsterdamse waterleidingenduinen (AWD) loopt lekker door. Het werd wel frisser door een stevige wind en soms wat miezer maar een moment later scheen de zon weer en was het zelfs warm. Fijne bospaden dus geen excuus om niet te rennen.

Volgens ‘planning’ was ik rond 1300 bij de ingang van de AWD zodat ik tijd zat had te genieten van dit prachtige deel van de route. De eerste editie jaren in 2018 heb ik hier eindeloos lopen zoeken naar paadjes...maar inmiddels weet ik dat die hier helemaal niet echt zijn en dat je inderdaad dwars door al die struiken en dergelijke heen moet kruipen. Echt geweldig. Voordeel van lopen op een doordeweekse dag is dat het zoveel rustiger is op deze mooie dag!
Na een korte stop bij het tankstation weer door naar het Wisentenpad bij Zandvoort. Ook al zo’n mooi stuk. Ik begon hier wel wat last van een vaag pijntje te krijgen in m’n knie. Ik denk een peesje die wat overbelast aan het raken was van al dat geren door het zand.
Eenmaal op het strand kwamen Mike Bruce en D da Dut (aka Ron van Kooten) me tegemoet lopen. Echt heel gaaf!
Ze zouden meelopen tot de pont in Velsen dus een deel van de Kennemerduinen hoefde ik niet alleen te doen in het donker. Ron had ook heerlijk cola en Chia Charge reepjes mee. Nou die gingen er wel in!

Het stuk door de Kennemerduinen loopt ook lekker door. Halverwege werd het donker en dan gaat het tempo wat eruit. Ook nog wat regen en dan ga je ook wel voelen dat je er al bijna 120km hebt opzitten. Het pontje van 1900 helaas net gemist dus bijna 20’ wachten. Gelukkig in de warme auto van Mike. Op de pont was het echt koud. Blij dat ik een donsjackie bij me had. Harde wind en regen. De pootjes moesten daarna weer even op gang komen.
Het laatste stuk tot Wijk aan Zee was het koud, ineens hagel en natte sneeuw en de wind trok nog verder aan. Dan is het best lekker even een warm hotel in te kunnen duiken.
Op 130km dus verplicht stoppen. Slapen lukt me dus echt niet.
Veels te hyper dus maar wat plafond staren en de kleren op de verwarming drogen.

Volgens plan om 0430 weer gestart met het tweede deel. Nog 90km naar Den Helder. Enorm stijve pootjes maar na een paar kilometer ging het wel weer.
Het waaide nog steeds heel hard met af en toe een bui. Het was gelukkig niet meer zo koud als de vorige ochtend. Bij de strandopgang van Castricum aan Zee stond Margret Warmenhoven me op te wachten met een kop warme bouillon. Zo lief! En dat om iets na 0600 in de ochtend.
Daarna door tot Egmond aan Zee. Net voor Egmond begon m’n kniepees weer te irriteren toen ik me verstapte in het zand. Elke keer als ik wilde aanzetten deed het pijn. Dus maar een pijnstiller genomen. Voelde niet als echte blessure maar overbelast wat op zich niet zo gek is natuurlijk.
Het stuk na Egmond is echt geweldig mooi. Marget had me er al voor gewaarschuwd maar het was absoluut waar. Prachtige paadjes, mooie meertjes en het was ook weer onbewolkt aan het worden dus fototijd! En voordeel van zo vroeg daar met zonsopkomst dat het zo lekker rustig is. Genieten!
De pijnstiller sloeg ook aan en het lopen ging weer goed. Op naar de beruchte klimmetjes bij Schoorl.

Rond 10:30uur was ik aan de voet van het Klimduin op 174km . Maar voordat ik daar aan begon eerst ff de supermarkt in. Cola en een banaan, softflasks vullen zodat ik genoeg had voor de laatste 46km naar Den Helder.
Eigenlijk is het Klimduin veel makkelijker op te lopen dan het klimmetje dat daarna komt. En de afdalingen vielen me zwaarder omdat ik best stijve pootjes had. Ik had eigenlijk gedacht dat ik hierna vrij snel bij het strand zou zijn maar de kleine zandpaadjes en korte venijnige klimmetjes bleven maar doorgaan. En ook hier was het prachtig en super rustig.
Na 185km dan eindelijk bij het strand bij Camperduin. Keihard zandstrand met wind in de rug. In de verte zag ik wel een bui hangen boven zee maar hoopte dat die de andere kant zou opgaan. Helaas..na twee km op het strand sloeg het weer ineens volledig om en in no time stond ik in een ijskoude hagel/sneeuwbui. Snel de regenjas aan want anders ben je zo onderkoeld. Na ca 5km het strand weer af bij Petten.

En daar stond ineens François Flisijn. Met een auto vol lekkers en een warme deken. Die kon ik wel goed gebruiken. Een flinke beker cola en daarna weer door. Dit stuk is afwisselend schelpenpad en dan weer strand. Gelukkig was het ook weer zonnig geworden toen ik op het strand kwam. Eigenlijk vond ik het strand best irritant. Het is namelijk hard en vlak en geen excuus niet te blijven hardlopen. Maar je kan ook zo ver vooruit kijken en dan lijkt het eindeloos voor je dat strand weer af mag. Die duinpaadjes zijn juist zo leuk door de continue afwisseling en niet weten wat er komen gaat.
Nabij Callanantsoog staat Matthieu Magielsen op het strand met cola, koekjes en bananen. Echt geweldig dat mensen zoveel moeite voor je doen! Een paar km later staat hier alweer, nou nog maar een cola dan. Dat is eigenlijk ook het enigste waar ik de laatste uren nog op gelopen heb. En een zakje chips. Meer gaat er niet in en heb ik ook niet nodig .
Vlabij Julianadorp staat Francois weer, nu om een stukje mee te rennen. Heel fijn, lekker samen kletsen gaan die km’s toch weer makkelijker. Ik zit er best een beetje doorheen maar de benen kunnen nog wel redelijk hardlopen.
Die vuurtoren van Den helder, Lange Jaap, kan je al kilometers van tevoren zien en lijkt niet dichterbij te komen. Maar dan toch, ineens sta je op het graspad op de dijk. Nog een kleine 5km tot de finish. Genieten van het uitzicht op Texel (daar liggen ook heel wat herinneringen) en dan het laatste trapje af. (Ai die deed pijn) nog een kilometer verhard naar de finish.
Een kunstwerk van een gigantische bolder die ook na 220km hardlopen door de duinen niet missen is.

Na ca 34,5 uur sinds de start in HVH sta ik bij de finish met 222.6km op de teller en iets van 3000hoogtemeters.
Pure looptijd was 26:13 maar de avondklok gaf verplichte rust. Al met al ruim binnen de limiet van 48 uur goed te doen.
Blij maar enorm moe toch nog een finish selfie gemaakt.
Wat een gigantisch mooi avontuur was dit. Dank aan Maarten Schön en Marek Vis om dit zo te hebben georganiseerd.
Ondanks corona toch goed te doen.
En dank ook aan alle berichtjes onderweg!
Ook al loop ik grotendeels alleen ik voelde me niet alleen!
Irene Kinnegim

Wat zoekt u?

Silva Trail Runner Free Ultra hoofdlamp

Iemand kocht

Silva Trail Runner Free Ultra hoofdlamp

Winkelwagen